Svo riðu þau áfram án þess að tala neitt þangað til að hesturinn missteig sig. 
Þá lyftist hattur djáknans upp að aftan, og Guðrún sá í bera höfuðkúpu. Tunglið kom þá úr skýjunum. Maðurinn sagði:
 
"Máninn líður, 
dauðinn ríður; 
sérðu ekki hvítan blett 
í hnakka mínum, Garún,Garún?" 

Þá varð hún mjög hrædd og sagði
ekki neitt. Draugurinn gat ekki sagt nafn Guðs, heldur sagði hann Garún.