Leiðin til Hollands var hættuleg. Á hafinu biðu sjóræningjar eftir ránsfeng. Það var stríð milli Englands og Frakklands. Herskipin gátu tekið Het Wapen van Amsterdam og gefið konungi sínum farminn. Skipstjórinn valdi því að sigla langt fyrir vestan England og koma til Hollands að norðan. Þegar þeir voru suður af  Íslandi kom mikill stormur. Skipið rak í norður. 

Suðurströnd Íslands er flöt. Þar eru stórir eyðisandar og langar fjörur. En langt frá ströndinni eru há fjöll. Þegar fjöllin sjást frá hafinu, halda sumir, 
að það sé ströndin, og sjá ekki sandana. Mörg hunduð skip hafa strandað  þar. Þann nítjánda september, dimmasta árstímann á Íslandi, rak Het Wapen van Amsterdam upp að þessari strönd. Þar strandaði það nítjánda desember. Nokkrir af skipverjum gátu bjargað sér á land. Þeir urðu að ganga yfir sandana blautir og kaldir í marga klukkutíma, þangað til þeir fundu bæ. Næsta sumar komust þeir heim til Hollands.

Het Wapen van Amsterdam var fast í fjörunni. Það var hvorki hægt að losa það né komast á báti að því. Það var ekki hægt að bjarga neinu af farminum. En sumir segja, að fólkið í sveitinni hafi lengi eftir þetta sofið á silkilökum. 

Jökulárnar á Íslandi skola leir og sandi niður í hafið. Hafið skolar þessu aftur upp í fjöruna. Eftir nokkra áratugi var skipið þakið af sandi. Nú, þrjúhundruð þrjátíu og þremur árum seinna, er skipið horfið. Enginn veit, hvar gullskipið er. En margir hafa reynt að finna það.

Íslenskt fyrirtæki reynir á hverju sumri að leita að gullskipinu með málmleitartækjum. Fyrir nokkrum árum fundu þeir mikinn málm í sandinum. Þeir grófu í marga mánuði og fundu gamlan togara. Gullskipið er ennþá týnt í sandinum.